تبلیغات
امیر المؤمنین علی(ع) نور ولایت - نماز مسافر
نماز مسافر | احکام نماز و روزه ,
/1280 - مـسـافـر بـاید نماز ظهر و عصر و عشا را با هشت شرط شكسته بجا آورد یعنى دوركعت بخواند :
شـرط اول آنكه سفر او كمتر از هشت فرسخ شرعى نباشد , و فرسخ شرعى مقدارى كمتر از پنج كیلومتر و نیم است .
1281 - كـسى كه رفتن و برگشتن او مجموعا هشت فرسخ است , خواه رفتن یا برگشتنش كمتر از چهار فرسخ باشد یا نباشد , باید نماز را شكسته بخواند.
بـنـابـر ایـن اگـر رفـتن سه فرسخ و برگشتن پنج فرسخ , یا به عكس باشد , باید نماز را شكسته یعنى دو ركعتى بخواند.
1282 - اگر رفتن و برگشتن هشت فرسخ باشد اگر چه روزى كه مى رود , همان روز یا شب آن برنگردد , باید نماز را شكسته بخواند , ولى بهتر آن است كه در این صورت احتیاط كرده تمام را نیز بخواند.
1283 - اگـر سـفـر مختصرى از هشت فرسخ كمتر باشد یا انسان نداند كه سفر او هشت فرسخ است یا نه , نـبـایـد نماز را شكسته بخواند و چنانچه شك كند كه سفر او هشت فرسخ است یا نه , تحقیق كردن برایش لازم نیست و باید نمازش را تمام بخواند.
1284 - اگـر یـك عـادل یـا شخص موثقى خبر دهد كه سفر انسان هشت فرسخ است و انسان به گفته او اطمینان پیدا كند , باید نماز را شكسته بخواند.
1285 - كـسى كه یقین دارد سفر او هشت فرسخ است , اگر نماز را شكسته بخواند و بعد بفهمد كه هشت فرسخ نبوده , باید آن را چهار ركعتى بجا آورد و اگر وقت گذشته قضا نماید.
1286 - كـسى كه یقین دارد سفرش بجایى را كه مى خواهد برود هشت فرسخ نیست یا شك دارد كه هشت فرسخ هست یا نه , چنانچه در بین راه بفهمد كه سفر او هشت فرسخ بوده , اگر چه كمى از راه باقى باشد , بـایـد نـماز را شكسته بخواند و اگر تمام خوانده باید دوباره شكسته بجا آورد ولى اگر وقت گذشته لازم نیست قضا نماید.
1287 - اگـر بین دو محلى كه فاصله آنها كمتر از چهار فرسخ است , چند مرتبه رفت و آمد كند , اگر چه روى هم رفته هشت فرسخ شود , باید نماز را تمام بخواند.
1288 - اگر محلى دو راه داشته باشد , یك راه آن كمتر از هشت فرسخ و راه دیگر آن هشت فرسخ یا بیشتر باشد , چنانچه انسان از راهى كه هشت فرسخ است به آنجا برود , باید نماز را شكسته بخواند و اگر از راهى كه هشت فرسخ نیست برود , باید تمام بخواند.
1289 - ابـتـداى هشت فرسخ را باید از جایى حساب كند كه شخص پس از گذشت از آنجا مسافر محسوب مى شود و این جا غالبا آخر شهر است ولى در بعضى از شهرهاى بزرگ ممكن است آخر محله باشد.
1/1289 - شرط دوم آنكه از اول مسافرت قصد هشت فرسخ را داشته باشد , یعنى بداند كه هشت فرسخ راه را مـى پـیماید , پس اگر بجایى كه كمتر از هشت فرسخ است مسافرت كند , و بعد از رسیدن به آنجا قصد كـنـد جـایى برود كه با مقدارى كه آمده هشت فرسخ شود , چون از اول قصد هشت فرسخ را نداشته , باید نماز را تمام بخواند.
ولـى اگر بخواهد از آنجا هشت فرسخ برود یا مثلا چهار فرسخ برود و چهار فرسخ دیگر به وطنش یا محلى كه مى خواهد ده روز در آنجا بماند برگردد , باید نماز را شكسته بخواند.
1290 - كـسـى كه نمى داند سفرش چند فرسخ است , مثلا براى پیدا كردن گمشده اى مسافرت مى كند و نـمـى دانـد كه چه مقدار باید برود تا آن را پیدا كند , باید نماز را تمام بخواند , ولى در برگشتن چنانچه تا وطـنـش یـا جـایـى را كه مى خواهد ده روز در آنجا بماند , هشت فرسخ یا بیشتر باشد باید نماز را شكسته بـخـوانـد و نـیز اگر در بین رفتن قصد كند كه مثلا چهار فرسخ برود و چهار فرسخ برگردد , باید نماز را شكسته بخواند.
1291 - مسافر در صورتى باید نماز را شكسته بخواند كه تصمیم داشته باشد هشت فرسخ برود.
پـس كـسى كه از شهر بیرون مى رود و مثلا قصدش این است كه اگر رفیق پیدا كند , سفر هشت فرسخى بـرود , چنانچه اطمینان دارد كه رفیق پیدا مى كند , باید نماز را شكسته بخواند و اگر اطمینان ندارد باید تمام بخواند.
1292 - كسى كه قصد هشت فرسخ دارد , اگر چه در هر روز مقدار كمى را برود , وقتى به حد ترخص ( كه مـعنایش در مساله 1327 خواهد آمد ) برسد , باید نماز را شكسته بخواند , ولى اگر در هر روز مقدار خیلى كمى راه برود , احتیاط لازم آن است كه نمازش را هم تمام و هم شكسته بخواند.
1293 - كـسى كه در سفر در اختیار دیگرى است : مانند نوكرى كه با آقاى خود مسافرت مى كند , چنانچه بـدانـد سفر او هشت فرسخ است , باید نماز را شكسته بخواند و اگر نداند , نماز را تمام بجا آورد و پرسیدن لازم نیست .
1294 - كـسـى كه در سفر در اختیار دیگرى است , اگر بداند یا گمان داشته باشد كه پیش از رسیدن به چهار فرسخ از او جدا مى شود و سفر نمى كند باید نماز را تمام بخواند.
1295 - كسى كه در سفر در اختیار دیگرى است , اگر اطمینان ندارد كه پیش از رسیدن به چهار فرسخ از او جدا نشود و سفر بكند , باید نماز را تمام بخواند , ولى اگر اطمینان دارد اگر چه احتمال بسیار ضعیفى مى دهد كه مانعى براى سفر او پیش آید , باید نماز را شكسته بخواند.
1/1295 - شرط سوم آنكه در بین راه از قصد خود برنگردد , پس اگر پیش از رسیدن به چهار فرسخ از قصد خود برگردد یا مردد شود , باید نماز را تمام بخواند.
1296 - اگـر بعد از پیمودن مقدارى از راه كه با برگشتن هشت فرسخ مى شود از مسافرت منصرف شود , چنانچه تصمیم داشته باشد كه همانجا بماند یا بعد از ده روز برگردد یا در برگشتن و ماندن مردد باشد , باید نماز را تمام بخواند.
1297 - اگر بعد از پیمودن مقدارى از راه كه با برگشتن هشت فرسخ مى شود از مسافرت منصرف شود و تـصـمـیـم داشته باشد كه برگردد , باید نماز را شكسته بخواند , اگر چه بخواهد كمتر از ده روز در آنجا بماند.
1298 - اگـر براى سفرى هشت فرسخى به طرف محلى حركت كند و بعد از رفتن مقدارى از راه بخواهد جـاى دیگرى برود , چنانچه از محل اولى كه حركت كرده تا جایى كه مى خواهد برود , هشت فرسخ باشد , باید نماز را شكسته بخواند.
1299 - اگـر پـیـش از آنـكه هشت فرسخ را طى كند مردد شود كه بقیه راه را برود یا نه , و در موقعى كه مردد است راه نرود و بعد تصمیم بگیرد كه بقیه راه را برود , باید تا آخر مسافرت نماز را شكسته بخواند.
1300 - اگـر پـیش از آنكه به هشت فرسخ برسد مردد شود كه بقیه راه را برود یا نه , و در موقعى كه مردد اسـت مـقـدارى راه بـرود و بـعـد تـصـمـیم بگیرد كه هشت فرسخ دیگر برود و یا تا جایى برود كه رفت و بـرگـشتنش هشت فرسخ شود , چه همان روز یا شب از آنجا برگردد یا برنگردد و بخواهد كمتر از ده روز در آنجا بماند , باید تا آخر مسافرت نماز را شكسته بخواند.
1301 - اگـر پـیش از آنكه به هشت فرسخ برسد مردد شود كه بقیه راه را برود یا نه , و در موقعى كه مردد اسـت مـقـدارى راه برود و بعد تصمیم بگیرد كه بقیه راه را برود , چنانچه باقیمانده سفر او كمتر از هشت فـرسـخ بـاشد باید نماز را تمام بخواند , مگر در صورتى كه مسافتى را كه قبل از تردد طى كرده با مسافت باقیمانده بعد از تردد , به مقدار هشت فرسخ باشد كه در این فرض بنابر اظهر باید نماز را شكسته بجا آورد.
1/1301 - شرط چهارم آنكه نخواهد پیش از رسیدن به هشت فرسخ از وطن خود بگذرد و در آنجا توقف كند یا ده روز یا بیشتر در جایى بماند , پس كسى كه مى خواهد پیش از رسیدن به هشت فرسخ از وطنش بگذرد و در آن توقف كند یا ده روز در محلى بماند , باید نماز را تمام بخواند.
1302 - كسى كه نمى داند پیش از رسیدن به هشت فرسخ از وطنش مى گذرد و در آن توقف مى كند یا نه و یا ده روز در محلى قصد اقامت مى نماید یا نه , باید نماز را تمام بخواند.
1303 - كـسى كه مى خواهد پیش از رسیدن به هشت فرسخ از وطنش بگذرد و در آن توقف كند یا ده روز در محلى بماند و نیز كسى كه مردد است كه از وطنش بگذرد یا ده روز در محلى بماند , اگر از ماندن ده روز یـا گـذشـتـن از وطـن مـنصرف شود , باز هم نماز را تمام بخواند , ولى اگر باقیمانده راه هر چند با برگشتن هشت فرسخ باشد , باید نماز را شكسته بخواند.
1/1303 - شرط پنجم آنكه براى كار حرام سفر نكند , و اگر براى كار حرامى مانند دزدى سفر كند باید نماز را تـمـام بـخواند و همچنین است اگر خود سفر حرام باشد , مثل آنكه براى او ضررى كه اقدام بر آن شرعا حرام است داشته باشد , یا زن بدون اجازه شوهر سفرى برود كه بر او واجب نباشد , ولى اگر مثل سفر حج واجب باشد , باید نماز را شكسته بخواند.
1304 - سفرى كه واجب نیست اگر سبب اذیت - ناشى از شفقت - پدر و مادر باشد حرام است و انسان باید در آن سفر نماز را تمام بخواند و روزه هم بگیرد.
1305 - كـسـى كه سفر او حرام نیست و براى كار حرام هم سفر نمى كند , اگر چه در سفر معصیتى انجام دهد , مثلا غیبت كند یا شراب بخورد باید نماز را شكسته بخواند.
1306 - اگـر بـراى آنـكه كار واجبى را ترك كند مسافرت نماید چه غرض دیگرى در سفر داشته باشد یا نه نـمازش تمام است , پس كسى كه بدهكار است , اگر بتواند بدهى خود را بدهد و طلبكار هم مطالبه كند , چـنـانـچـه در سـفر نتواند بدهى خود را بدهد و براى فرار از دادن قرض مسافرت نماید , باید نماز را تمام بـخـوانـد , ولـى اگـر سـفرش براى كار دیگرى است اگر چه در سفر ترك واجب نیز بنماید , باید نماز را شكسته بخواند.
1307 - اگـر در سـفـر حیوان سوارى او یا مركب دیگرى كه سوار او است غصبى باشد و براى فرار از مالك مسافرت كرده باشد یا در زمین غصبى مسافرت كند باید نماز را تمام بخواند.
1308 - كـسى كه با ظالم مسافرت مى كند , اگر ناچار نباشد و مسافرت او كمك به ظالم در ظلمش باشد بـایـد نـمـاز را تمام بخواند و اگر ناچار باشد یا مثلا براى نجات دادن مظلومى با او مسافرت كند , نمازش شكسته است .
1309 - اگر به قصد تفریح و گردش مسافرت كند , سفر او حرام نیست و باید نماز را شكسته بخواند.
1310 - اگر براى لهو و خوش گذرانى به شكار رود , نمازش در حال رفتن تمام است و در برگشتن قصر است در صورتى كه به حد مسافت باشد و مانند رفتن براى شكار نباشد و چنانچه براى تهیه معاش به شكار رود , نـمـازش شـكـسـتـه است و همچنین است اگر براى كسب و زیاد كردن مال برود , اگر چه در این صورت احتیاط آن است كه نماز را هم شكسته و هم تمام بخواند.
1311 - كسى كه براى معصیت سفر كرده , موقعى كه از سفر برمى گردد , اگر برگشتن به تنهایى هشت فرسخ است باید نماز را شكسته بخواند و احتیاط مستحب آن است كه در صورتى كه توبه نكرده هم شكسته و هم تمام بخواند.
1312 - كسى كه سفر او سفر معصیت است , اگر در بین راه از قصد معصیت برگردد , خواه باقیمانده راه به تنهایى یا مجموع رفت و برگشت از آنجا هشت فرسخ باشد یا نه , باید نماز را شكسته بخواند.
1313 - كـسـى كه براى معصیت سفر نكرده , اگر در بین راه قصد كند كه بقیه راه را براى معصیت برود , باید نماز را تمام بخواند , ولى نمازهایى را كه شكسته خوانده صحیح است .
1/1313 - شـرط شـشم آنكه از كسانى نباشد كه جاى معینى ندارند و خانه شان همراه خودشان است مانند صـحـرانـشینهایى كه در بیابانها گردش مى كنند و هرجا آب و خوراك براى خود و حشمشان پیدا كنند , مـى مـانـنـد , و بـعـد از چندى به جاى دیگر مى روند , پس اینگونه افراد در این مسافرتها باید نماز را تمام بخوانند.
1314 - اگـر صـحـرانـشـیـن مثلا براى پیدا كردن منزل و چراگاه حیواناتش سفر كند , چنانچه با بنه و دستگاه باشد نماز را تمام بخواند و الا چنانچه سفر او هشت فرسخ باشد , نماز را شكسته بخواند.
1315 - اگـر صحرانشین مثلا براى زیارت یا حج یا تجارت و مانند اینها مسافرت كند , باید نماز را شكسته بخواند.
1/1315 - شـرط هفتم آنكه شغل او مسافرت نباشد , و اما كسى كه كارش مسافرت است به این معنى كه یا كـارى جـز مـسـافـرت كـردن ندارد , به حدى كه عرف او را كثیر السفر مى گویند و یا اینكه كارى كه در زندگانى براى خود انتخاب كرده توقف بر سفر دارد , مانند شتردار و راننده و چوبدار و كشتیبان , اینگونه اشـخاص اگر چه براى جهت شخصى خودشان چون بردن اثاثیه منزل و یا نقل و انتقال عیالشان مسافرت كـنـنـد , باید نماز را تمام بخوانند , و ملحق مى شود به كسى كه كارش سفر است كسى كه كارش در جاى دیگرى است كه هر روز یا دو روز یك مرتبه مثلا به آنجا سفر نموده و برمى گردد , مانند كسى كه اقامتش در جایى است و كارش در جاى دیگر از قبیل تجارت و تدریس .
1316 - كـسـى كه شغلش در مسافرت است , اگر براى كار دیگرى مثلا براى زیارت یا حج مسافرت كند , باید نماز را شكسته بخواند , مگر آنكه عرفا او را كثیر السفر بگویند.
ولـى اگـر مثلا شوفر , اتومبیل خود را براى زیارت كرایه بدهد , و در ضمن خودش هم زیارت كند , در هر حال باید نماز را تمام بخواند.
1317 - حـمله دار یعنى كسى كه براى رساندن حاجیها به مكه مسافرت مى كند , چنانچه شغلش مسافرت بـاشـد , بـایـد نـماز را تمام بخواند و اگر شغلش مسافرت نباشد , و فقط در ایام حج براى حمله دارى سفر مى كند , احتیاط واجب آن است كه بین نماز تمام و شكسته جمع نماید , ولى چنانچه مدت سفر او كم باشد , مثلا دو سه هفته بعید نیست كه حكم او شكسته باشد.
1318 - كسى كه شغل او حمله دارى است و حاجیها را از راه دور به مكه مى برد , چنانچه مقدار معتنابهى از ایام سال را در راه باشد , باید نماز را تمام بخواند.
1319 - كـسـى كـه در مقدارى از سال شغلش مسافرت است , مثل شوفرى كه فقط در زمستان یا تابستان اتـومـبـیـل خـود را كـرایه مى دهد باید در آن سفر نماز را تمام بخواند , و احتیاط مستحب آن است كه هم شكسته و هم تمام بخواند.
1320 - رانـنـده و دوره گـردى كـه در دو سه فرسخى شهر رفت و آمد مى كند , چنانچه اتفاقا سفر هشت فرسخى برود , باید نماز را شكسته بخواند.
1321 - كـسـى كه شغلش مسافرت است , چه ده روز یا بیشتر در وطن خود بماند و از اول قصد ماندن ده روز را داشـتـه بـاشـد یـا بدون قصد بماند , باید در همان سفر اولى كه بعد از ده روز مى رود , نماز را تمام بخواند و همچنین است اگر در غیر وطن خود ده روز با قصد یا بدون قصد بماند.
1322 - چـاروادارى كه شغلش مسافرت است چنانچه در وطن یا در غیر وطن با قصد یا بدون قصد ده روز بـمـاند احتیاط مستحب آن است كه در سفر اولى كه بعد از ده روز مى رود میان نماز تمام و شكسته جمع نماید.
1323 - كـسـانـى چون چاروادار و شتردار كه شغل آنها در مسافرت است , در صورتى كه مسافرت بیش از مقدار معمول بر آنها موجب مشقت و خستگى شود باید نماز را شكسته بجا آورند.
1324 - كسى كه در شهرها سیاحت مى كند , و براى خود وطنى اختیار نكرده نماز را تمام بخواند.
1325 - كـسـى كـه شغلش مسافرت نیست , اگر مثلا در شهرى یا در دهى جنسى دارد كه براى حمل آن مـسافرتهاى پى در پى مى كند , باید نماز را شكسته بخواند مگر آنكه مسافرتهاى او آنقدر زیاد باشد كه او را عرفا كثیر السفر بگویند.
1326 - كسى كه از وطنش صرف نظر كرده و مى خواهد وطن دیگرى براى خود اختیار كند , اگر شغلش مسافرت نباشد , باید در مسافرت خود نماز را شكسته بخواند.
1/1326 - شرط هشتم آنكه به حد ترخص برسد , و اما در غیر وطن اعتبارى به حد ترخص نیست , و همین كه از محل اقامت خارج شود نمازش قصر است .
1327 - حد ترخص جایى است كه اهل شهر مسافر را نبینند و نشانه آن این است كه او اهل شهر را نبیند.
1328 - مـسـافـرى كه به وطنش بر مى گردد تا وقتى كه داخل وطنش نشده باید نماز را قصر بخواند , و همچنین مسافرى كه مى خواهد ده روز در محلى بماند , مادامى كه به آن محل نرسیده نمازش قصر است .
1329 - هرگاه شهر در بلندى باشد كه از دور اهل آن دیده شود یا به قدرى گود باشد كه اگر انسان كمى دور شـود اهل آن را نبیند كسى كه از اهالى آن شهر مسافرت مى كند , وقتى به اندازه اى دور شود كه اگر آن شهر در زمین هموار بود , اهلش از آنجا دیده نمى شد , باید نماز خود را شكسته بخواند.
و نیز اگر پستى و بلندى راه بیشتر از معمول باشد باید ملاحظه معمول را بنماید.
1330 - اگـر از مـحـلى مسافرت كند كه اهل ندارد , وقتى به جایى برسد كه اگر آن محل اهل داشت , از آنجا دیده نمى شد , باید نماز را شكسته بخواند.
1331 - كـسـى كه در كشتى یا قطار نشسته و قبل از رسیدن به حد ترخص به نیت نماز تمام مشغول نماز شود ولى قبل از ركوع ركعت سوم به حد ترخص برسد باید نمازش را شكسته بجا آورد.
1332 - اگر در فرضى كه در مساله پیش گذشت بعد از ركوع ركعت سوم به حد ترخص برسد مى تواند كه آن نماز را بشكند و باید آن را شكسته بجا آورد.
1333 - اگـر كسى یقین پیدا كند كه به حد ترخص رسیده و نماز را شكسته بجا آورد و سپس معلوم شود كه در وقت نماز به حد ترخص نرسیده بوده باید نماز را دوباره انجام دهد , پس چنانچه در این حال هنوز به حـد تـرخـص نـرسـیده باشد , باید نماز را تمام بخواند و در صورتى كه از حد ترخص گذشته باشد نماز را شكسته بجا آورد و اگر وقت گذشته نماز را مطابق وظیفه اش در هنگام فوت آن بجا آورد.
1334 - اگـر چشم او غیر معمولى باشد در محلى باید نماز را شكسته بخواند كه چشم متوسط اهل شهر را نبیند.
1335 - اگر موقعى كه سفر مى رود شك كند كه به حد ترخص رسیده یا نه , باید نماز را تمام بخواند.
1336 - مـسـافرى كه در سفر از وطن خود عبور مى كند , اگر در آن توقف كند باید نماز را تمام بخواند و گرنه احتیاط لازم آن است كه بین قصر و تمام جمع نماید.
1337 - مسافرى كه در بین مسافرت به وطنش مى رسد و در آنجا توقف مى كند , تا وقتى كه در آنجا هست بـایـد نماز را تمام بخواند , ولى اگر بخواهد از آنجا هشت فرسخ برود یا مثلا چهار فرسخ برود چهار فرسخ برگردد , وقتى كه به حد ترخص برسد , باید نماز را شكسته بخواند.
1338 - مـحـلـى را كه انسان براى اقامت دائمى و زندگى خود اختیار كرده وطن او است , چه در آنجا به دنیا آمده و وطن پدر و مادرش باشد یا خودش آنجا را براى زندگى اختیار كرده است .
1339 - اگـر قـصد دارد در محلى كه وطن اصلیش نیست مدت زمانى كوتاه بماند و بعد جاى دیگر رود , آنجا وطن او حساب نمى شود.
1340 - جـایـى را كـه انـسان محل زندگى خود قرار داده , هر چند قصد نداشته باشد كه همیشه در آنجا بماند اگر طورى باشد كه عرف او را در آنجا مسافر نمى گویند هر چند موقتا ده روز یا بیشتر جاى دیگرى را مـحـل زندگى خود قرار دهد باز هم محل زندگیش را جاى اول مى گویند آنجا براى او حكم وطن را دارد.
1341 - كسى كه در دو محل زندگى مى كند , مثلا شش ماه در شهرى و شش ماه در شهر دیگر مى ماند , هر دو محل وطن او است .
و نیز اگر بیشتر از دو محل را براى زندگى خود اختیار كرده باشد , همه آنها وطن او حساب مى شود.
1342 - بعضى از فقهاء گفته اند كسى كه در محلى مالك منزل مسكونى است اگر شش ماه متصل با قصد در آنجا بماند , تا وقتى كه آن منزل مال او است , آن محل حكم وطن او را دارد پس هر وقت در مسافرت به آنجا برسد , باید نماز را تمام بخواند , ولى این حكم ثابت نیست .
1343 - اگر به جایى برسد كه وطن او بوده و از آنجا صرف نظر كرده , نباید نماز را تمام بخواند , اگر چه وطن دیگرى هم براى خود اختیار نكرده باشد.
1344 - مـسافرى كه قصد دارد , ده روز پشت سر هم در محلى بماند یا مى داند كه بدون اختیار ده روز در محلى مى ماند , در آن محل باید نماز را تمام بخواند.
1345 - مـسافرى كه مى خواهد ده روز در محلى بماند , لازم نیست قصد ماندن شب اول یا شب یازدهم را داشـتـه باشد , و همین كه قصد كند كه از طلوع آفتاب روز اول تا غروب روز دهم بماند , باید نماز را تمام بخواند.
و همچنین است اگر مثلا قصدش این باشد كه از ظهر روز اول تا ظهر روز یازدهم بماند.
1346 - مسافرى كه مى خواهد ده روز در محلى بماند , در صورتى باید نماز را تمام بخواند كه بخواهد تمام ده روز را در یـكـجا بماند , پس اگر بخواهد مثلا ده روز در نجف و كوفه یا در تهران و شمیران بماند , باید نماز را شكسته بخواند.
1347 - مـسافرى كه مى خواهد ده روز در محلى بماند , اگر از اول قصد داشته باشد كه در بین ده روز به اطـراف آنجا كه به قدر حد ترخص یا بیشتر دور باشد برود , اگر مدت رفتن و آمدنش به اندازه اى باشد كه در نـظـر عـرف بـا اقامت ره روز منافات ندارد , نماز را تمام بخواند , و چنانچه منافات داشته باشد نماز را شكسته بجا آورد , مثلا اگر از اول قصد داشته باشد كه تمام یك روز و یا تمام یك شب از آنجا خارج شود , با قـصـد اقامت منافات دارد و باید نماز را شكسته بجا آورد , ولى چنانچه قصدش این باشد كه مثلا در نصف روز خارج شده و سپس برگردد , هر چند برگشتنش بعد از رسیدن شب باشد , باید نماز را تمام بجا آورد , مـگـر در صورتى كه این طور خارج شدن او به مقدارى تكرار شود كه عرفا بگویند در دو جا یا بیشتر اقامت دارد.
1348 - مسافرى كه تصمیم ندارد ده روز در محلى بماند , مثلا قصدش این است كه اگر رفیقش بیاید , یا منزل خوبى پیدا كند , ده روز بماند , باید نماز را شكسته بخواند.
1349 - كسى كه تصمیم دارد ده روز در محلى بماند , اگر احتمال بدهد كه براى ماندن او مانعى برسد و آن احتمال از نظر عقلا قابل توجه باشد , باید نماز را شكسته بخواند.
1350 - اگر مسافر بداند كه مثلا ده روز یا بیشتر به آخر ماه مانده , و قصد كند كه تا آخر ماه در جایى بماند , باید نماز را تمام بخواند , ولى اگر نداند تا آخر ماه چقدر مانده و قصد كند كه تا آخر ماه بماند , باید نماز را شكسته بخواند , اگر چه از موقعى كه قصد كرده تا روز آخر ماه ده روز یا بیشتر باشد.
1351 - اگـر مـسـافر قصد كند ده روز در محلى بماند , چنانچه پیش از خواندن یك نماز چهار ركعتى از مـانـدن منصرف شود یا مردد شود كه در آنجا بماند یا به جاى دیگر برود , باید نماز را شكسته بخواند , ولى اگـر بعد از خواندن یك نماز چهار ركعتى از ماندن منصرف شود یا مردد شود , تا وقتى كه در آنجا هست , باید نماز را تمام بخواند.
1352 - مـسـافـرى كه قصد كرده ده روز در محلى بماند , اگر روزه بگیرد و بعد از ظهر از ماندن در آنجا مـنـصـرف شود , چنانچه یك نماز چهار ركعتى خوانده باشد تا وقتى كه در آنجا هست روزه هایش صحیح اسـت و بـایـد نمازهاى خود را تمام بخواند , و اگر نماز چهار ركعتى نخوانده باشد , باید احتیاطا روزه آن روزش را تـمـام و آن را قـضا نیز نماید , و باید نمازهاى خود را شكسته بخواند و روزهاى بعد هم نمى تواند روزه بگیرد.
1353 - مسافرى كه قصد كرده ده روز در محلى بماند , اگر از ماندن منصرف شود و پیش از آنكه از قصد ماندن برگردد شك كند كه یك نماز چهار ركعتى خوانده یا نه باید نمازهاى خود را شكسته بخواند.
1354 - اگـر مسافر به نیت اینكه نماز را شكسته بخواند مشغول نماز شود و در بین نماز تصمیم بگیرد كه ده روز یا بیشتر بماند , باید نماز را چهار ركعتى تمام نماید.
1355 - مـسـافرى كه قصد كرده ده روز در محلى بماند , اگر در بین نماز اول چهار ركعتى از قصد خود بـرگـردد , چـنـانچه مشغول ركعت سوم نشده , باید نماز را دو ركعتى تمام نماید و بقیه نمازهاى خود را شكسته بخواند.
و هـمـچنین است اگر مشغول ركعت سوم شده و به ركوع نرفته باشد كه باید بنشیند و نماز را شكسته به آخـر بـرساند , و اگر به ركوع رفته باشد مى تواند نمازش را به هم بزند و باید آن را شكسته اعاده نماید و تا وقتى كه در آنجا هست نماز را شكسته بخواند.
1356 - مـسـافرى كه قصد كرده ده روز در محلى بماند , اگر بیشتر از ده روز در آنجا بماند , تا وقتى كه مسافرت نكرده , باید نمازش را تمام بخواند و لازم نیست دوباره قصد ماندن ده روز كند.
1357 - مسافرى كه قصد كرده ده روز در محلى بماند , باید روزه واجب را بگیرد و مى تواند روزه مستحبى را هم بجا آورد و نافله ظهر و عصر و عشا را هم بخواند.
1358 - مسافرى كه قصد كرده ده روز در محلى بماند , اگر بعد از خواندن یك نماز چهار ركعت ادائى , یا بـعـد از ماندن ده روز - اگر چه یك نماز تمام هم نخوانده باشد - بخواهد به جایى كه كمتر از چهار فرسخ اسـت بـرود و بـرگـردد و دوبـاره در جاى اول خود ده روز یا كمتر بماند , از وقتى كه مى رود تا وقتى كه بـرمـى گردد و بعد از برگشتن باید نماز را تمام بخواند , ولى اگر برگشتن به محل اقامتش فقط از این جـهـت بـاشـد كـه در طـریق سفرش واقع شده است و سفر او مسافت شرعیه باشد , لازم است در رفتن و برگشتن و در محل اقامت نماز را شكسته بخواند.
1359 - مـسـافـرى كه قصد كرده ده روز در محلى بماند , اگر بعد از خواندن یك نماز چهار ركعت ادائى بخواهد به جاى دیگرى كه كمتر از هشت فرسخ است برود و ده روز در آنجا بماند , در رفتن و در محلى كه قـصـد مـانـدن ده روز دارد , باید نمازهاى خود را تمام بخواند , ولى اگر محلى كه مى خواهد برود هشت فـرسـخ یـا بیشتر باشد , باید موقع رفتن نمازهاى خود را شكسته بخواند و چنانچه نخواهد ده روز در آنجا بماند باید مدتى كه در آنجا مى ماند نیز نمازهاى خود را شكسته بخواند.
1360 - مـسـافـرى كه قصد كرده ده روز در محلى بماند , اگر بعد از خواندن یك نماز چهار ركعت ادائى بخواهد به جایى كه كمتر از چهار فرسخ است برود , چنانچه مردد باشد كه به محل اولش برگردد یا نه , یا بـه كلى از برگشتن به آنجا غافل باشد , یا بخواهد برگردد , ولى مردد باشد كه ده روز آنجا بماند یا نه , یا آنكه از ده روز ماندن در آنجا و مسافرت از آنجا غافل باشد , باید از وقتى كه مى رود تا وقتى كه برمى گردد و بعد از برگشتن , نمازهاى خود را تمام بخواند.
1361 - اگر به خیال اینكه رفقایش مى خواهند ده روز در محلى بمانند قصد كند كه ده روز در آنجا بماند , و بـعـد از خواندن یك نماز چهار ركعت ادائى بفهمد كه آنها قصد نكرده اند , اگر چه خودش هم از ماندن منصرف شود , تا مدتى كه در آنجا هست , باید نماز را تمام بخواند.
1362 - اگر مسافر اتفاقا سى روز در محلى بماند , مثلا در تمام سى روز در رفتن و ماندن مردد باشد , بعد از گذشتن سى روز اگر چه مقدار كمى در آنجا بماند , باید نماز را تمام بخواند.
1363 - مسافرى كه مى خواهد نه روز یا كمتر در محلى بماند , اگر بعد از آنكه نه روز یا كمتر در آنجا ماند , بخواهد دوباره نه روز دیگر یا كمتر بماند , و همینطور تا سى روز , روز سى و یكم باید نماز را تمام بخواند.
1364 - مسافر بعد از سى روز , در صورتى باید نماز را تمام بخواند كه سى روز را در یك جا بماند , پس اگر مقدارى از آن را در جایى و مقدارى را در جاى دیگر بماند , بعد از سى روز هم باید نماز را شكسته بخواند

نوشته شده توسط بستانی در دوشنبه 16 شهریور 1388 و ساعت 06:40 ق.ظ
نوشته های پیشین
+ چرا مأمون امام رضا را ولی‌عهد خود کرد؟ + چرا امام حسن علیه السلام با معاویه صلح کرد؟ + مرگ پیامبر اکرم؛ رحلت یا شهادت؟! + اربعین شهادت امام حسین(علیه السلام) - قسمت سوم+ اربعین شهادت امام حسین(علیه السلام) - قسمت دوم+ اربعین شهادت امام حسین(علیه السلام) - قسمت اول+ زیارت اربعینی+ فضیلت گریه بر امام حسین علیه السلام + خواص مجالس ذكر مصائب امام حسین علیه السّلام + فضیلت گریه بر امام حسین (ع)+ خواص گریه برای امام حسین علیه السلام + خواص چشم گریان در عزای امام حسین علیه السلام + ارزش قطره اشک برای امام حسین علیه السلام + در سوگ اربعین + اربعین حسبنی

صفحات: